Évidemment, tout le monde sait ce que Diogenes respondit (responderit) Alexandro roganti — eh bien quant à moi, si je n’étais pas Alexandre, je ne voudrais pas être Diogène (o tempora !).
2008-09 : hypo
2009-10 : chambellan (maison de SM Guillaume L’Archivalseur)
ÉCOLE NATIONALE DES CHARTES
Concours d’entrée 2010
Section A
VERSION LATINE
Cleo, sicut praeparatum erat. sermonem cum admiratione laudum eius [1] instituit ; merita deinde percensuit, quibus uno modo referri gratiam posse, si, quem intellegerent deum esse, confiterentur exigua turis inpensa tanta beneficia pensaturi. Persas quidem non pie solum, sed etiam prudenter reges suos inter deos colere : maiesem enim imperii salutis esse tutelam. Ne Herculem quidem et Patrem Liberum prius dicatos deos, quam uicissent secum uiuentium inuidiam : tantum de quoque posteros credere quantum praesens actas spopondisset. Quod si ceteri dubitent, semetipsum, cum rex inisset conuiuium [2], prostraturum humi corpus ; debere idem facere ceteros, et in primis sapientia praeditos ab illis enim cultus in regem exemplum esse prodendum.
Haud perplexe in Callisthenen dirigebatur oratio. Grauitas uiri et prompta libertas inuisa erat regi, quasi solus Macedonas paratos ad tale obsequium moraretur. Is tum silentio facto unum ilium intuentibus ceteris : « Si rex », inquit, « sermoni tuo adfuisset, nullius profecto uox responsuri tibi desideraretur ; ipse enim peteret ne in peregrinos externosque ritus degenerare se cogeres, neu rebus felicissime gestis inuidiam tali adulatione contraheres. Sed quoniam abest, ego tibi pro illo respondeo : nullum esse eundem et diuturnum et praecoquem fructum caelestesque honores non dare te regi, sed auferre. Interuallo enim opus est ut credatur deus semperque hanc gratiam magnis uiris posteri reddunt. Ego autem seram immortalitatem precor regi et ut uita diuturna sit et aeterna maiestas. Hominem consequitur aliquando, nunquam comitatur diuinitas. »
QUINTE-CURCE, 8, chap. 5, 10-16